Τα Παντζούρια Έμειναν Ανοιχτά

Τα παντζούρια απέναντι μου έμειναν ανοιχτά. 3
Μόνα τους βουβά, στο χρώμα της απουσίας. Εκείνο το χρώμα το σάπιο που έχουν τα μάτια μας όταν υποκρινόμαστε πως τάχα όλα είναι καλά.
Τα παντζούρια απέναντι μου έμειναν ανοιχτά.
Προσδοκούν, και ας ξέρουν πως εκείνη δεν
θα’ ρθεί. Εκείνη που έγινε σκόνη πια επάνω στις γρίλιες τους.
Τα παντζούρια απέναντι μου φοβούνται τη μοναξιά.
Συχνά πετάγομαι τις νύχτες από το απροσδόκητο τρίξιμο τους. Ανοιγοκλείνουν δίχως να φυσά. Σαν κάτι να προσπαθούνε να μου πούνε.
Τα παντζούρια απέναντι μου θαρρώ πως με καλούν.
Μένουν ορθάνοιχτα αποκαλύπτοντας το ζοφερό τους σκοτάδι. Φορές νομίζω πως από μέσα προβάλει εκείνη. Με το λευκό της νυχτικό. Μου κουνά άψυχα το χέρι και έπειτα σιγά σιγά την καταπίνει και πάλι το σκοτάδι.
»Μην πας, μην πας» φωνάζει η λογική
ενώ εγώ φλερτάρω με το αλλόκοτο…
Με το αλλόκοσμο και το περίεργο που πάντα γοήτευαν την ψυχή μου…

Για την κυρία Μαρία που έφυγε…

 

Σωτηρία Ιωαννίδου

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Σωτηρια Ιωαννιδου, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 121/1993.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s