Λαιμαργία

Πηχτό, σκούρο ,πορφυρό αίμα, κάλυπτε τα πλακάκια της κουζίνας. Γλυκά, πάστες, ζαχαρωτά, ήταν πεταμένα παντού. Μια παχύσαρκη γυναίκα με την κοιλιά της ανοιγμένη στα δυο, κειτόταν νεκρή στο πάτωμα. Στο χέρι της κρατούσε ακόμη το μαχαίρι. 1d69223cf191f2c81533ce66e1f6cc62Κομματάκια ξεραμένης σοκολάτας είχαν ξεμείνει πάνω στα παγωμένα της χείλη. Μύγες χόρευαν στο άψυχο της σώμα. Ο αστυνόμος Βασιλείου έσφιξε τα χείλη του από αηδία καθώς μπήκε στο δωμάτιο. Το μολύβι που έπαιζε στα δάχτυλα  του έσπασε. Κοίταξε τον απέναντι τοίχο. Κάτι υπήρχε γραμμένο εκεί…

«Θα το σκοτώσω. Θα απαλλαγώ για πάντα απ’ το τέρας που ζει μέσα μου. Δεν αντέχω άλλο να το υπηρετώ… Χρόνια τώρα, ζητά συνέχεια να το ταΐζω.  Απόψε θα αντισταθώ. θα κλείσω τα αφτιά μου. Απόψε, θα το νικήσω»

 

Σωτηρία Ιωαννίδου

 

Τη μικρή αυτή ιστορία θα την βρείτε και εδω:

https://www.urnovl.co/#!/novl/SJW5tW_G-/read/rygKTtbuzW/r1eFQvEwAb/3

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s