ΦΛΕΒΑΡΗΣ Κουτσοφλέβαρος

Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο είναι ο δεύτερος μήνας του έτους και είναι κουτσός. Έχει 28 ημέρες στα κοινά έτη και 29 στα δίσεκτα. Αρχικά με το Ιουλιανό ημερολόγιο είχε 30 ημέρες μετά κατά την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου αφαιρέθηκε μια ημέρα και μπήκε στον Αύγουστο για να τιμηθεί ο αυτοκράτορας και έτσι έγιναν 29. Όμως για να συντονιστεί το ημερολόγιο των 365 ημερών προς το ηλιακό έτος, καθιερώθηκε η αύξηση των ημερών του Φεβρουαρίου κατά μια, κάθε 4 χρόνια. Τότε λέμε πως η χρόνια είναι δίσεκτη. Το δίσεκτο έτος όμως από τον λαό μας θεωρείται κακότυχο και γι’ αυτό δεν κάνει να φυτεύουν αμπέλια ούτε να γίνονται γάμοι μα ούτε και να χτίζουν σπίτια.ceb9ceb1cebacf89ceb2ceafceb4ceb7cf82-ceb3ceb5cf8ecf81ceb3ceb9cebfcf82-ceb1cebccf85ceb3ceb4ceb1cebbceb9ceadcf82

Η λέξη Φεβρουάριος (Februarius) βγαίνει από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαιρώ, αγνίζω, γιατί μέσα σε αυτόν τον μήνα στη Ρώμη τελούνταν θρησκευτικές γιορτές εξαγνισμού και καθαρμού(Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε τους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς και ο Φέβρουος ήταν ο θεός των νεκρών).

Στην Αττική τον μήνα Φλεβάρη γιόρταζαν τα πρώτα άνθη της αμυγδαλιάς με διαγωνισμούς οινοποσίας τα ‘’Ανθεστήρια’’. Όπου άνοιγαν τα πιθάρια με το κρασί και γέμιζαν τις χοές(κρασοκανάτες). Νικητής ήταν όποιος άδειαζε πρώτος τον χουν του που χώραγε πάνω από δυο λίτρα.

 

Ονομασίες

Κουτσός, Κουτσοφλέβαρος επειδή έχει από 2 με 3 ημέρες λιγότερες από τους άλλους μήνες

και Κούντουρος ή Κούτσουρος (δηλ. με κομμένη την ουρά, Πόντος). Κουτσούκης ή Μικρός στην Κύπρο. Τον λέμε όμως και Φλεβάρη από τις πολλές βροχές επειδή ανοίγει τις  ‘’φλέβες’’ του και γεμίζει τον κόσμο νερά.

«ο Φλεβάρης με τα κρύα του παγώνει τις φλέβες της γης» λένε στη Θράκη.

Είναι επίσης ο μήνας με τον πιο άστατο καιρό, όπως και ο Μάρτης:

‘’Ο Φλεβάρης και αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει

μα αν τύχει και θυμώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει.’’

Γι’ αυτό και τον έλεγαν και Μεθυσμένο, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.

 

Γιορτές

Ο Φεβρουάριος αρχίζει με τρεις γιορτές που λέγονται Συμόγιορτα και τιμώνται πολύ από τον λαό. Αυτές είναι: του αγίου Τρύφωνα, της Υπαπαντής και του αγίου Συμεών.

Άγιος Τρύφωνας (1 Φεβ)

Θεωρείται φύλακας των αμπελιών, των αγρών, της βλάστησης και της καλλιέργειας.

Ήταν ένας φτωχός χηνοβοσκός που ζούσε στην Μ.Ασια και λόγο της πίστης του στον χριστιανισμό  βασανίστηκε και αποκεφαλίστηκε. Επειδή ήταν όμως νεαρός σε ηλικία του δόθηκε αυτό το ελληνικό όνομα που σχετίζεται με τη λέξη ‘’τρυφερός’’.

Της Υπαπαντής (2 Φεβ)

Λένε πως εκείνη τη μέρα παντρεύονται τα πουλιά και πως γίνονται προβλέψεις.

«Ο,τι καιρό κάνει, θα βαστάξει σαράντα ημέρες».

Η παναγιά η Υπαπαντή προστατεύει τους μυλωνάδες και τους αγρότες

Την λένε ‘’Παναγία της Φλεβαριανής ‘’ ή ‘’Φλεβαριώτισσα’’ αλλά και Μυλιαργούσα επειδή οι μύλοι αργούν.

Άγιος Συμεών (3 Φεβ)

Ο Άγιος Συμεών τιμάται από τις εγκύους που έλεγαν…

«Για να μη γεννηθεί το παιδί σημειωμένο» δεν έκαναν καμία δουλειά εκείνη τη μέρα και έπαιρναν πολλές προφυλάξεις για να μην βγει το παιδί σημειωμένο(σημαδεμένο).

Άγιος Χαράλαμπος (10 Φεβ)

Σε μερικά χωριά της Μ. Ασίας ύφαιναν και κεντούσαν για τον άγιο μια ποδιά, που είχε αποτρεπτική δύναμη κατά της πανούκλας ενώ στη Μυτιλήνη, στο χωριό Αγία Παρασκευή, εκείνη τη μέρα κατεβάζουν ταύρο στην εκκλησία, τον στολίζουν με ένα στεφάνι στο λαιμό από πολύχρωμα λουλούδια και χρυσώνουν τα κέρατά του. Κατόπιν, τον παίρνουν οι επίτροποι μετά μουσικής και τον γυρίζουν μέσα στο χωριό. Οι γυναίκες βγαίνουν στο δρόμο και ρίχνουν πάνω στον ταύρο μετάξια και άλλα κεντήματα. Με την επιστροφή τους ο παπάς διαβάζει την ευχή στον ταύρο της θυσίας και έπειτα ο επίτροπος τον σφάζει.

Άγιος Βλάσιος (11 Φεβ)

Θεωρείται φύλακας και προστάτης του χωριού από τον λύκο και το τσακάλι. Εκείνη τη μέρα δεν ‘’τυροκομάνε’’ και δεν κάνουν δουλειές στο σπίτι. Ημέρα εστίασης. Έτρωγαν τις αίγες που θυσίαζαν στον περίβολο του ναού.

Εργασίες

Ο Φλεβαρης στον αγροτικό βίο είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Άλλες εργασίες που γίνονται είναι και οι εξής:

Προετοιμασία των χωραφιών για σπορά( ανοιξιάτικα σιτηρά) και ενίσχυση των φθινοπωρινών λιπαίνοντας τα. Φύτευμα πατάτας, καθαρισμός μαντρών και σβάρνισμα χωραφιών.

 

Έθιμα και Προλήψεις

Η Αποκριά και οι μεταμφιέσεις

ΝΑΟΥΣΑ

Μπούλες και Γενίτσαροι: ένα έθιμο με βαθιές ρίζες, που στο πέρασμα της μακραίωνης ιστορίας του ενσωμάτωσε στοιχεία της τοπικής παράδοσης και των ηρωικών αγώνων. Οι άνδρες συνηθίζουν να μεταμφιέζονται σε Γενίτσαρους και Μπούλες. Μπούλες ντύνονται οι λεπτοκαμωμένοι, ενώ Γενίτσαροι οι γεροδεμένοι. Η Μπούλα φορεί την τοπική γυναικεία νυφική φορεσιά και στολίζει το κεφάλι της με λευκό πέπλο, χρωματιστές κορδέλες και πολλά χάρτινα λουλούδια. Ο Γενίτσαρος φορεί φουστανέλα, τσαρούχια, μάλλινες μακριές κάλτσες και γιλέκο. Στολίζει το στήθος και την πλάτη του με πολλά νομίσματα και τη φουστανέλα του με πολλές αλυσίδες. Όταν περπατά, κουνάει το σώμα του και χοροπηδάει, για να κουδουνίζουν όσα φορεί. Στο κεφάλι, στη μέση και στο χέρι του δένει από ένα μαντίλι, ενώ στο λαιμό κρεμά σταυρό και αλυσίδα με φυλακτό. Η Μπούλα κι ο Γενίτσαρος φορούν στο πρόσωπο κέρινες μάσκες. Μαζεύονται παρέες-παρέες και κατεβαίνουν στην πλατεία της πόλης χορεύοντας. Οι κάτοικοι της Νάουσας λένε, ότι στα χρόνια της τουρκοκρατίας, οι αρματολοί έβρισκαν στις Απόκριες την ευκαιρία να έλθουν στην πόλη μασκαρεμένοι και να γλεντήσουν με τους συγγενείς και τους φίλους τους, χωρίς να φοβούνται ότι θα τους αναγνωρίσουν οι Τούρκοι

ΣΚΥΡΟΣ

Γέροι και Κορέλες: Τοπικός μύθος ο οποίος λέει: Ήταν κάποτε ένας γέρος με τη γριά του κι είχαν πολλά κατσίκια. Όμως μια νύχτα του χειμώνα έπεσε στο βουνό χιόνι κι άγρια παγωνιά κι όλα τα κατσίκια ψόφησαν. Στην απελπισία τους οι βοσκοί ζώστηκαν τα κουδούνια των νεκρών ζώων και ροβόλησαν τις δύσβατες πλαγιές του βουνού μέχρι τη Χώρα. Με το κτύπο των κουδουνιών έφεραν στους χωριανούς τους το μήνυμα της καταστροφής. Από τότε κρατούν το έθιμο. Οι μεταμφιεσμένοι, με ζωόμορφη όψη, κρατώντας μακριές ξύλινες μαγκούρες και ζωσμένοι πολλά κουδούνια που ζυγίζουν ως και 50 κιλά (γέροι), και οι Κορέλες, άντρες ντυμένοι γυναικεία, γυρίζουν δρόμους και σπίτια σηκώνοντας το νησί με χαρούμενες φωνές, ορχηστρικές κινήσεις, τραγούδια, χορούς και προπαντός με τους δυνατούς και αρμονικούς χτύπους των κουδουνιών.

ΔΡΑΜΑ

Μπουμπούγερα: Στην Καλή Βρύση πρωταγωνιστούν τα «Μπαμπούγερα», άντρες μεταμφιεσμένοι ζωόμορφα, ζωσμένοι βαριά κουδούνια. Με το πέρας της τελετής του αγιασμού τα Μπαμπούγερα έχουν ήδη συγκεντρωθεί έξω από την εκκλησία και με την εντυπωσιακή και θορυβώδη παρουσία τους κυριαρχούν σ’ όλο το χωριό την ημέρα των Θεοφανίων και τις δύο επόμενες (6-8 Ιανουαρίου). Η αμφίεση των Μπαμπούγερων αποτελείται από άσπρη περισκελίδα, γυναικείο μαύρο επενδύτη αμανίκωτο, φλοκωτό στην εσωτερική μεριά, άσπρο πουκάμισο και πέντε μεγάλα κουδούνια που ζώνονται στη μέση. Η κεφαλή καλύπτεται με προσωπίδα από μάλλινο λευκό ύφασμα του αργαλειού. Στο μέτωπο ράβεται ένα στρογγυλό καθρεφτάκι, ενώ με ρούχα σχηματίζουν μεγάλη καμπούρα στη ράχη του μεταμφιεσμένου. Αποκορύφωμα και λήξη του γιορτασμού αποτελεί η σατιρική αναπαράσταση γάμου στις 8 Ιανουαρίου, με συμμετοχή στη χαρά και το γλέντι όλου του χωριού και των πολλών επισκεπτών, που τη μέρα αυτή συρρέουν στην Καλή Βρύση όχι μόνο από την περιοχή της Δράμας αλλά και από μακρινά μέρη. Η αναπαράσταση μιμείται το τοπικό εθιμικό τυπικό, με κάποιους νεωτερισμούς ή ευρηματικές προσαρμογές στην πραγματικότητα. Εντυπωσιακό στοιχείο αποτελεί η ξαφνική αρπαγή της νύφης από τα Μπαμπούγερα η οποία όμως αμέσως απελευθερώνεται. Παρότι το στοιχείο αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως υστερογενές, αποτελεί παραδοσιακό μοτίβο. Την τρίτη μέρα, 8 Ιανουαρίου της Αγίας Δομνίκης, τιμούσαν τη μαμή, της οποίας η παρουσία ήταν τόσο πολύτιμη στην παραδοσιακή κοινότητα και κοινωνία.

Μπαμπούγερα ντύνονται και παιδιά, στοιχείο της συνέχισης του εθίμου το οποίο στην Καλή Βρύση βιώνεται ως έκφραση ψυχικής ανάγκης και λειτουργεί ως συνειδητό χρέος στην προγονική κληρονομιά. Τα αναβιωμένα εθιμικά δρώμενα συνοδεύουν τα παραδοσιακά όργανα της περιοχής, η γκάιντα (είδος ασκού, μουσικού οργάνου γνωστού και στην αρχαιότητα), η λύρα και ο νταχαρές ή νταϊρές (ντέφι). Εκτός από αυτά όμως, ως μέσα μουσικής έκφρασης χρησιμοποιούνται και αντικείμενα της καθημερινής ζωής (κουδούνια και σήμαντρα). Το ανθρώπινο δε σώμα ως ηχοποιητικό μέσο με τα πόδια που χτυπούν στο έδαφος καθώς και ο τρόπος που κινείται φανερώνουν το πρωταρχικό  στοιχείο της μουσικής, το ρυθμό.

ΘΡΑΚΗ

Καλόγερος(=Καλός γέρος). Θρακικό δρώμενο (στη Βιζύη) τη Δευτέρα της «Τυρινής».         Τελείται σε 3 διαδοχικές σκηνές:

  1. την μπάμπω με το εφταμηνίτικο
  2. το φόνο του καλόγερου
  3. την ψευδοαροτροίωση

Οι 2 πρώτες σκηνές είναι σατυρικές, η τελευταία σοβαρή. Έπαιρναν μέρος τα εξής πρόσωπα: οι 2 καλόγεροι (εκλέγονταν από τους προεστούς κάθε 4 χρόνια κι έπρεπε να ‘ναι παντρεμένοι), 2 κορίτσια ή Νύφες (2 ανύπαντροι νέοι που έπρεπε να μην παντρευτούν αυτά τα 4 χρόνια), η Μπάμπω (=μαμή) με το εφταμηνίτικο παιδί της, 2 κατσίβελοι (γύφτοι) και 2 Ζαπτιέδες (χωροφύλακες)

Οι καλόγεροι φορούσαν δέρματα ζώων, στο κεφάλι τους περικεφαλαία από τομάρι λύκου ή αλεπούς και μάσκα στο πρόσωπό τους πάλι από δέρμα. Γύρω από τη μέση τους κρεμούσαν κουδούνια. Ο Αρχικαλόγερος κρατούσε στο χέρι του ένα τόξο που μ’ αυτό πετούσε στάχτη αντί για βέλη ενώ ο άλλος καλόγερος κρατούσε ένα ραβδί. Η Μπάμπω φορούσε κουρέλια, ήταν καμπούρα κι είχε «κροκιδένια μαλλιά». Το εφταμηνίτικο παιδί της (ομοίωμα) το είχε μέσα σε ένα καλάθι. Οι κατσίβελοι ήταν ντυμένοι με ρούχα φτωχικά, με πρόσωπα μουντζουρωμένα κι έλεγαν πειράγματα κι αστεία. Τέλος οι Ζαπτιέδες βαστούσαν όπλα κι ακολουθούσαν τους καλόγερους.

Η πομπή ξεκινούσε με τύμπανα και γκάιντες. Περνούσε από τα σπίτια του χωριού κάνοντας έλεγχο σε κάθε σπιτικό, αν τα γεωργικά του εργαλεία ήταν στη θέση τους. Αφού επισκέπτονταν και το τελευταίο σπίτι κατέληγαν στην πλατεία του χωριού. Έτσι άρχιζε το δράμα με τις 3 σκηνές που προαναφέραμε. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά από την τρίτη σκηνή της «ψευδοαροτροίωσης», οι θεατές συμμετείχαν ενεργά. Έπιαναν διπλό και τριπλό χορό-μπροστά οι καλόγεροι- και χόρευαν ως αργά το βράδυ.

ΚΟΖΑΝΗ

ΟΙ «ΦΑΝΟΙ ΤΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ». Ένα διονυσιακό έθιμο, που αναβιώνει την Αποκριά στην Κοζάνη είναι ο Φανός. Η παράδοση θέλει με το άναμμα του φανού το βράδυ της Μεγάλης Αποκριάς να ξεκινούν τραγούδια, τα οποία εξιστορούν τα κατορθώματα των κλεφτών, αλλά και τον έρωτα. Τα τραγούδια ονομάζονται ξενίντραπα, μασκαραλίτκα ή νοικοκυρίσια κι έχουν σατιρικό χαρακτήρα και έντονες φαλλικές αναφορές. Στο έθιμο συμμετέχει όλη η Κοζάνη, ανάβουν συνολικά δεκατρείς φανοί, ένας σε κάθε γειτονιά της Κοζάνη.

Φωτιές που στήνονται στις γειτονιές ως είδος βωμού. Κάθε γειτονιά προσπαθεί να παρουσιάσει όχι μόνο τον ωραιότερο φανό, αλλά και τους πιο καλούς τραγουδιστές, που να έχουν θέση ξεχωριστή στην τοπική κοινωνία.

ΓΑΛΑΞΙΔΙ

Αλευρομουτζουρώματα: Στο Γαλαξίδι την Καθαρά Δευτέρα δεν παίζουν με σερπαντίνες και χαρτοπόλεμο, αλλά παίζουν «αλευροπόλεμο» με βασικό υλικό το αλεύρι. Αυτό το έθιμο διατηρείται από το 1801. Εκείνα τα χρόνια, παρ’ όλο που το Γαλαξίδι τελούσε υπό την Τουρκική κατοχή, όλοι οι κάτοικοι περίμεναν τις Απόκριες για να διασκεδάσουν και να χορέψουν σε κύκλους. Ένας κύκλος για τις γυναίκες, ένας για τους άνδρες. Φορούσαν μάσκες ή απλά έβαφαν τα πρόσωπά τους με κάρβουνο. Στην συνέχεια προστέθηκε το αλεύρι, το λουλάκι, το βερνίκι των παπουτσιών και ή ώχρα. Στο μουντζούρωμα συμμετέχουν όλοι ανεξαιρέτως ηλικίας.

Ο γαμπρός και η νύφη (πάλι άντρας παρελαύνουν στη παραλία και στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι στο έθιμο, που ραίνουν το ζευγάρι με φούμο (αλεύρι), αρχίζουν να αλληλομουτζουρώνονται, χορεύοντας και διασκεδάζοντας.

ΘΗΒΑ

Βλάχικος Γάμος: Η Θήβα φημίζεται για την αναπαράσταση του Βλάχικου Γάμου, κάθε Καθαρή Δευτέρα. Είναι ένα έθιμο που φθάνει στις ημέρες μας από το 1830 περίπου, μετά την απελευθέρωση των ορεινών περιοχών. Οι Βλάχοι, δηλ. οι τσοπάνηδες από την Μακεδονία, την Ήπειρο, Θεσσαλία και Ρούμελη, εγκατέλειψαν τότε την άγονη γη τους και βρήκαν γόνιμο έδαφος νοτιότερα. Το έθιμο αφομοιώθηκε και διατηρήθηκε μόνο στην Θήβα, την πατρίδα του Διονύσου. Πιστεύεται ότι ο Βλάχικος γάμος είναι κατάλοιπο Διονυσιακής Παράδοσης, (Πομπή, Πυρρίχιος χορός, Βακχευόμενος Σάτυρος ) στους Βλάχους της Πίνδου.

Προξενιό, προικοπαράδοση, ξύρισμα γαμπρού, νυφοστόλισμα και όλα τα άλλα γαμήλια νόμιμα γίνονται με την καθιερωμένη εθιμική τάξη. Παλαιότερα, σήμερα παραλείπεται, σε κάποια στιγμή ένας συμπέθερος ή και ο ίδιος ο γαμπρός έπεφτε καταγής, ύστερα δήθεν από κάποια φιλονικία, προσποιούμενος τον πεθαμένο. Άρχιζε μοιρολόγημα και κοπετός (θρήνος με στηθοκτυπήματα). Ξαφνικά όμως ο πεθαμένος σηκωνόταν σαν να ανασταινόταν, με όλους τους συμβολισμούς μιας τέτοιας παράστασης.

ΜΕΘΩΝΗ

Του Κουτρούλη Ο Γάμος: Ανάμνηση πραγματικού γάμου, που έγινε στην πόλη αυτή πριν από αιώνες. Γαμπρός ήταν ο «καβαλάριος κυρ Ιωάννης ο Κουτρούλης», ο οποίος, ύστερα από πολλών χρόνων αναμονή και υπομονή, γιατί αντιδρούσε η εκκλησία, παντρεύτηκε την γυναίκα που αγαπούσε. Ο γάμος μεταβλήθηκε σε χαρούμενο πανηγύρι και πραγματικά έγινε παροιμιώδης.

ΛΗΜΝΟΣ

Η μονοήμερη κλωστή: Γύρω στα 1916, μια ξαφνική αρρώστια έπληξε το Βάρος. Την αποκάλεσαν πανούκλα και θέριζε πραγματικά.

Μέσα στο γενικό χαμό, μια γυναίκα του χωριού είδε στον ύπνο της τον Άγιο Χαράλαμπο, που τη συμβούλεψε να γνέσουν, σε μία μόνο μέρα, κλωστή, από τα βαμβάκια που καλλιεργούσαν, να την ενώσουν τρίκλωνη και να ζώσουν μ’ αυτή το χωριό.

Πράγματι, την άλλη μέρα, όλες οι γυναίκες του χωριού έκαναν αυτό, που τους είπε ο Άγιος και το χωριό σώθηκε από την επιδημία.

Από τότε, κάθε χρόνο, στη διάρκεια της Σαρακοστής, οι γυναίκες μαζεύονται σ’ ένα μεγάλο χορό και γνέθουν την κλωστή, την κάνουν τριπλή και φτιάχνουν 13 μεγάλα κουβάρια.

Από την εκκλησία, ξεκινάει η πομπή, με επικεφαλής τον παπά του χωριού και μια γυναίκα, που κουβαλάει τα κουβάρια με τη μονοήμερη κλωστή. Στο παρεκκλήσι του Αγίου Χαράλαμπου γίνεται η πρώτη στάση για δέηση και ξεκινάει το ζώσιμο του χωριού.

ΣΚΟΠΕΛΟΣ

Μπραμδες: Οι πιο αριστοκρατικές μεταμφιέσεις του νησιού. Φορούν τοπικές ενδυμασίες (φουστανέλες, βράκες, τουαλέτες εποχής…) και πολλά εξαρτήματα. Γυρίζουν από γειτονιά σε γειτονιά και τραγουδούν το επικό τραγούδι της «Βλάχας»:

Άντε να πάμε Βλάχα στον πέρα καφενέ

Να σε τρατάρω Βλάχα σουμάδα κι αργιλέ…

Δε θέλω τη σουμάδα ούτε τον αργιλέ

Μον θέλω ένα λουκούμι κι ένα γλυκό καφέ…

Οι Μπράμδες μαζεύονται την Κυριακή της Τυρινής στις πλατείες κι άλλα κεντρικά σημεία του νησιού, τραγουδούν και χορεύουν, ενώ παράλληλα τους κερνούν ρυζόγαλο, γαλατομπούρεκο κι άφθονο κρασί.

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ

Είναι η Πέμπτη της Κρεατινής, που κάθε σπίτι ήθελε να «τσικνώσει τη γωνιά του», να ψήσει δηλαδή κρέας και η τσίκνα να απλωθεί ολόγυρα.

 

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ:

«Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει».

«Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει. Μα αν τύχει και θυμώσει, μες το χιόνι θα σε χώσει».

«Φλεβάρης, κουτσοφλέβαρος και του τσαπιού ο μήνας».

«Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό».

«Παπαντή καλοβρεμένη, η κοφίνα γεμισμένη».

«Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς, Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς».

«Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας».

«Παπαντούλα χιονισμένη, και τ’αμπάρια γιομισμένα»

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s